Plastikowa apoteoza

6×2,4×2 m, kontener spedycyjny, plastik termoformowany, światło LED, 2019

Instalacja Plastikowa Apoteoza to produkt mojego widzenia, umożliwiający obserwację każdej właściwości sceny wizualnej: kształtu, barwy, przestrzennej organizacji i dynamiki. Głównym założeniem projektu jest podjęcie dialogu z przestrzenią, ale również sprawdzenie jednostkowej predyspozycji do adaptacji i skłonności komunikacyjnych, opartych na ustosunkowaniu się do realnych obiektów.

Przestrzeń ma „atakować” wizualnie widza od pierwszego momentu spotkania. Podczas przebywania w całkowicie zdeformowanej i nieczytelnej formie ma wytworzyć się wzajemna zależność, w której widz staje się elementem określającym trójwymiarowość przestrzeni, a przestrzeń staje się czynnikiem wywołującym interakcję. Filary instalacji w postaci gry światła, materii i koloru, mają skłonić widza do badania środowiska ekspozycji i potraktowania zamkniętej przestrzeni, jako gotowego obiektu, znajdującego się wewnątrz kontenera spedycyjnego. Instalacja wprowadza widza w strukturę samego plastiku, który łudzi zmysł wzroku, dzięki zakrzywieniu powierzchni. Zastosowanie silnej instalacji świetlnej, pozwala na zagubienie percepcji w głębi bieli. Poruszanie się po śliskiej, pogiętej i zróżnicowanej powierzchni, może wpłynąć na zaburzenia równowagi. Dodatkowym elementem są dźwięki jakie wydaje środowisko instalacji zamkniętej w kontenerze przy poruszaniu — wszystko imituje dźwięki kruszącego się lodu, co stanowi dodatkowy czynnik destabilizujący odbiór poprzez zmysł słuchu i dotyku. Silne oddziaływanie instalacji na zmysły może skutkować powstaniem halucynacji, co też było celowym działaniem badawczym projektu. 

Plastikowa Apoteoza ma prowadzić do zgłębienia zachowań ludzkich, opartych na bazie pamięci, doświadczenia i wyobraźni, a także zaburzeń widzenia. Tym samym próbuję podjąć dyskusję o problemie postrzegania przez zewnętrzną reprezentację, którą można rozłożyć na dwie kategorie poznawcze:

  • zdeterminowaną przez wiedzę i doświadczenie, która nadaje wizualnej strukturze określone znaczenie
  •  niepodyktowaną wiedzą, dającą możliwość na odszukania różnic w nic nie przedstawiających konstrukcjach, bez semantycznego wsparcia

Pytania które stawiam podczas pracy to: jak zachowa się człowiek wprowadzony do pomieszczenia, bez wiedzy czym jest jego wnętrze? Czy wystąpią oczekiwane halucynacje wizualne, wynikają ze zderzenia z oślepiającą bielą pomieszczenia?  I wreszcie: jaką reakcję wywoła fakt, gdy widz sam stanie się elementem przestrzeni wystawienniczej?

Wybór kontenera jako przestrzeni ekspozycyjnej był zamierzony. Myślałam o funkcjach, jakie często pełnią te duże „blaszane puszki”, kojarzone pejoratywnie z handlem ludźmi i migracjami oraz przechowywaniem odpadów. Punktem wyjścia była jednak modularności tych konstrukcji, którą powieliłam we wnętrzu za pomocą identycznych paneli plastikowych. 

Prawie 3 lata po powstaniu instalacja nabiera nowego znaczenia. Zważywszy na bezprecedensowe czasy, w optyce społecznej zmianie ulegają  podstawowe pojęcia takie jak: przestrzeń, izolacja, dystans i czystość. Chciałam stworzyć pomieszczenie do kontemplacji i eksploracji zmysłów w wyizolowanych, nieskazitelnych warunkach, nie mają w 2019 roku świadomości, jak bardzo kwestia doświadczenia izolacji zmieni cały świat, zaledwie pół roku później. Tym samym, instalacja stała się czymś w rodzaju memoriału dzisiejszej rzeczywistości.