Biała przemoc

Obraz powstał na domowym balkonie podczas pierwszego lockdownu. Porusza temat kondycji psychicznej
w czasie pandemii – momentu, w którym rzeczywistość zaczęła się kurczyć do zamkniętych przestrzeni, a samotność stała się codziennym doświadczeniem. W tym ograniczonym świecie zaczęłam uważniej przyglądać się najbliższemu otoczeniu, które wcześniej pozostawało jedynie w tle. Postrzegam ten obraz jako nieukończony, ponieważ przelałam w niego swój niepokój – stan, który może ustąpić jedynie wraz z upływem czasu. Biała przemoc odnosi się do eksploracji samotności, w której jednocześnie jesteśmy ofiarami i sprawcami własnego losu. To również stan zawieszenia, w którym człowiek jest świadomy swojej sytuacji, lecz nie ma nad nią kontroli. Na obrazie materializuje się postać z wcześniejszych cyklów malarskich, która zdaje się zacierać i rozpływać w otoczeniu. Ściśnięta w kokonie, przywiera do powierzchni, jakby próbowała się wydostać, a jednocześnie staje się częścią przestrzeni, która ją pochłania, symulując wszechobecną presję.