Empatia

Rzeźba Empatia wyrasta z napięcia między tym, co w relacji z innymi niezbędne, a tym, co w tej konieczności nie daje się zawsze łatwo zaakceptować. Nie przedstawia empatii w sposób ilustracyjny — raczej odsłania jej mechanikę: jako ruchu, który jednocześnie zbliża i obciąża, jako procesu, który nie zatrzymuje się w stanie równowagi. Figura sprawia wrażenie, jakby była w trakcie wspinaczki. Dwie nogi wbite w chropowatą, pokiereszowaną marmurową podstawę sugerują wysiłek i opór materiału, który organizuje ruch i nadaje mu kierunek. W tym sensie empatia zostaje tu pokazana nie jako stan emocjonalny, lecz jako mechanizm działania, wymagający ciągłego dostosowywania się. Jednocześnie rzeźba nosi w sobie prywatny, nie w pełni odsłoniony kod znaczeń. Jej wewnętrznym punktem odniesienia staje się figura indyka — nie jako czytelny symbol, lecz jako osobiste skojarzenie nadmiaru i czasu potrzebnego do niezbędnego do przygotowania tej potrawy. Inspiracją dla tego obrazu była książka „Masło”, w której przyrządzenie indyka staje się wielodniowym, intensywnym procesem troski i poświęcenia, a jednocześnie czymś niemożliwym do skonsumowania w pojedynkę. Ten element pozostaje częściowo ukryty, obecny bardziej jako struktura myślenia niż jako obraz dostępny dla widza. Całość buduje obraz procesu, w którym troska o drugiego człowieka nie jest ani czysta, ani łatwa — przypomina raczej niekończącą się drogę, w której ruch ku innym zawsze wiąże się z tarciem, wysiłkiem i koniecznością negocjowania własnych granic.