Aeroforma / Odczucie powietrza

Forma nie tyle zajmuje przestrzeń, co ją rozchyla. Dwie powłoki pozostają w relacji napięcia — jakby coś pomiędzy nimi było ważniejsze niż ich zewnętrzny kształt. Przezroczyste wnętrze nie jest puste; działa jak membrana, która rejestruje to, co niewidzialne. Rzeźba nie przedstawia ruchu, ale go sugeruje — jak ślad po przepływie powietrza, który na moment stał się widzialny. Ciężar i lekkość współistnieją tu bez rozstrzygnięcia. Podstawa nie stabilizuje, lecz unosi, przypominając obłok. To obiekt zawieszony między byciem a odczuwaniem — próba uchwycenia stanu, procesu i nieustannej walki o równowagę, zamkniętych w eterycznej formie.